De vage belofte van een inspectie hangt vaak in de meterkast: een mapje met vinkjes. Maar dat papier beschermt niets. Een inspecteur is na een uurtje weer weg, terwijl de werkelijke brandstichter — de vlamboog — 24 uur per dag aanwezig blijft. Vlambogen ontstaan waar niemand kijkt: in een rotte lasdoos achter een kast, een geknikt snoer in de kinderkamer of een losgetrilde klem in een monument.
Een vlamboog is in feite een ongewenste lasvlam in je muur. Het knettert met een hitte van duizenden graden. De zekering en de aardlekschakelaar zijn blind; de stroom is te laag voor de automaat en er lekt niets naar aarde. De beveiliging ‘slaapt’ terwijl de brand begint. Ik heb vroeger met mijn neus elke verbinding afgezocht naar brandlucht. Dat is monnikenwerk en onbetaalbaar. Geen enkele inspecteur kan garanderen dat het morgen niet faalt.
De AFDD (Arc Fault Detection Device) is de enige inspecteur die nooit slaapt. Hij ‘luistert’ continu of de installatie ergens staat te lassen. In de VS (NEC) is dit sinds 2014 de standaard voor woningen. Onze oosterburen (VDE) hebben de knoop in 2017 al doorgehakt. Zij kijken niet naar de kosten, maar naar wat onvervangbaar is: je kinderen in hun bed, of je enige fotoboeken en video’s die in een kwartier tijd tot as verbranden.
Waarom blijft de NEN 1010 hangen in een ‘aanbeveling’?
Terwijl de commissies polderen over de prijs van een automaat, rekent de verzekeraar met asresten. Zij dwingen de techniek nu zelf af via de polis. Zij weten: één AFDD in de kast doet meer dan honderd vinkjes op papier. Wanneer stoppen we met de schijnveiligheid en volgen we de natuurkunde?