Mijn naam is J. Benckhuisen, maar door een internationaal irritante achternaam is dat in de praktijk al snel verbasterd tot mijn nickname: Benk.
Onder die naam, en als Whiteraven, heb ik 51 jaar in de industriële techniek gezeten. Ik ben geen academicus en ik heb nooit een carrière nagestreefd; mijn drijfveren zijn altijd uitdaging, passie en missie geweest.
Van Radiobuis tot Fotonica
Ik ben begonnen bij de warme gloed van de radiobuis en geëindigd bij de koude precisie van de fotonica. Ik ben een vonkentrekker, een koperboer en een ontwerper die weigert de wetten van de natuurkunde te negeren voor een budget of een spreadsheet. Collega’s in de veiligheidswereld gaven me ooit de geuzennaam: Autodidactische Professionele Prutser. Ik draag die titel met trots.
Integriteit boven alles
Ik ben nooit bang geweest om mijn baan te verliezen; mijn integriteit en goede naam zijn me heilig. Een baan kun je kwijtraken, maar je geweten niet. Mijn vrouw stond hierin altijd achter me. Als een ontwerp niet te verantwoorden was tegenover de natuurkunde of mijn geweten, dan hield het op. Die vrijheid gaf me de ruimte om altijd de waarheid te blijven spreken, ook als dat betekende dat ik de ‘lastpost’ was die de mensen bang maakte voor reële risico’s.
Mijn Brandstof
Mijn wereldbeeld wordt niet gevormd door fictie, maar door de rauwe werkelijkheid van onderzoeksjournalisten en dwarsdenkers. In mijn boekenkast vind je namen als Piketty, Harari, Gøtzsche, Taleb en Mazzucato. Boeken over systeembreuken, de onvoorspelbaarheid van de Zwarte Zwaan en de noodzaak van een economie met een missie. Het zijn stuk voor stuk bewijzen dat de verlakkerij en de ‘papieren veiligheid’ geen incidenten zijn, maar ingebakken fouten in ons huidige besturingssysteem.
De wet in mijn jaszak
Ik draag altijd één specifiek boekje bij me: Schütz Auswahl leicht gemacht van Sprecher+Schuh uit 1985. Voor een manager is dat oud papier, voor mij is het de naakte waarheid over energieverdeling. Terwijl moderne adviseurs zich verschuilen achter simulatiesoftware, vertrouw ik op de harde tabellen van toen. Waarom? Omdat een vlamboog zich niets aantrekt van een software-update. De natuurkunde is sinds 1985 niet veranderd; een relais moet de klap opvangen, niet de spreadsheet. Het is mijn nuchtere kompas in een wereld die het contact met de hardware kwijt is.
Deze site is mijn digitale logboek. Ik schrijf hier om de werkelijkheid zichtbaar te maken die vaak achter een rode loper of een managementrapport wordt wegmoffeld. Want de zwaartekracht trekt zich niets aan van je maatschappelijke status. De grond is verdomde hard.
Welkom in mijn werkplaats.
— Whiteraven
Maar wel met hulp van een stukje AI natuurlijk, om de chaos in mijn hoofd te helpen ordenen!